معاون ایرانی مرکز تحقیقات مهندسی زلزله دانشگاه «برکلی» اظهار داشت: «رخداد زلزله در تهران قطعی است ولی مسایل و بحران‌های مربوط به آن با برنامه‌ریزی‌های میان مدت و بلند مدت حل شدنی است.»


به گزارش ایسنا، دکتر «یوسف بزرگ‌نیا»، معاون مرکز تحقیقات مهندسی زلزله دانشگاه کالیفرنیا در «برکلی» با بیان این که پیش‌بینی زلزله از دو جنبه آماری و قبل از وقوع، صورت می‌گیرد، گفت: «پیش‌بینی زلزله از نظر آماری به گونه‌ای است که به عنوان مثال درصد احتمال وقوع زلزله در 30 سال آینده در جنوب تهران پیش‌بینی می‌شود که کاری علمی بوده و روش‌های مخصوص به خود را دارد.»

از سوی دیگر پیش‌بینی زلزله قبل از وقوع هم تا چند ثانیه و حداکثر چند دقیقه قبل از آن امکان‌پذیر است ولی بیش از این علمی نیست، البته کارهایی در این رابطه صورت گرفته ولی هنوز اجرایی نشده است.

وی با بیان این که تبریز زلزله‌خیزترین شهر ایران است، گفت: «ایران در کل کشوری زلزله خیز است که تهران، مشهد، کرمان، جنوب زاگرس و جنوب شرقی از دیگر مناطق با بالاترین احتمال زلزله در کشور است.»

دکتر بزرگ‌نیا درباره اقدامات مؤثر در جهت جلوگیری از خسارات وارده از زلزله تصریح کرد: «در ابتدا باید با برنامه‌ریزی دراز مدت خطر لرزه خیزی مناطق مختلف بررسی شود و طی آن مقاومت ساختمان‌های مختلف به صورت آزمایشگاهی و کامپیوتری بررسی و در طبقات مختلف تقسیم بندی شده و سپس راهکارهایی برای تقویت و یا جایگزینی ساختمان‌های مختلف اندیشیده شود.»

این استاد زلزله‌شناسی افزود: «پس از طبقه‌بندی ساختمانهای مختلف باید ساختمان‌های با ارزش را با روش‌های علمی تقویت کرده و سایر ساختمان‌ها - اعم از دولتی و خصوصی - با یک سیاست و برنامه‌ریزی میان مدت و دراز مدت به تدریج با ساختمان‌های جدید جایگزین شده و از رده خارج شوند.»

این استاد دانشگاه با بیان این که در تهران مانند اکثر شهرهای ایران احتمال وقوع زلزله بسیار بالاست، وضعیت تهران را از لحاظ لرزه‌خیزی به بمبی آماده انفجار تشبیه و خاطرنشان کرد: «البته زمان وقوع این زلزله مشخص نیست و میزان خسارات وارده بر آن نیز به میزان استحکام ساختمان‌ها و تاسیسات و مراکز صنعتی شهر بستگی دارد.»

دکتر بزرگ‌نیا در عین حال با اشاره به تجارب کشورهای خارجی از جمله اقدامات صورت گرفته در کالیفرنیا پس از زمین‌لرزه بزرگ سال 1933 که به مهار تلفات انسانی زمین‌لرزه در این منطقه منجر شده است، تصریح کرد: «عمده مسایل و بحران‌های مربوط به زلزله در ایران با بهره‌گیری از تجارب و رهیافت‌های علمی قابل کنترل است در این راستا باید در ابتدا با یک برنامه‌ریزی جامع، مقاومت مراکز و نقاط حساس کشور مانند پالایشگاه‌ها، نیروگاهها و مراکز صنعتی کشور بررسی شود و سپس طی یک برنامه تقویت و یا جایگزین شوند تا خسارات وارده به حداقل میزان ممکن کاهش یابد. ایجاد یک مرکز تحقیقاتی ملی با پوشش چندین دانشگاه کشور و راه‌اندازی رشته‌های تخصصی مورد نیاز نیز می‌تواند در این زمینه مفید باشد.»