کلان‌شهر تهران به عنوان مرکز سیاسی، اقتصادی و اجتماعی ایران و به عنوان یکی از بزرگترین و پرجمعیت‌ترین کلان‌شهرهای دنیا با وسعت 700 کیلومترمربع و با جمعیتی در حدود 10 میلیون نفر در روز و 7 میلیون نفر در شب به علت قرارگرفتن در اطراف چین‌خوردگیها و گسل‌های فعال و لرزه‌خیز از اهمیت ویژه‌ای از نظر زلزله و آسیب‌پذیری در برابر آن برخوردار است که وجود زمین‌لرزه‌های تاریخی و مشاهدات صحرایی گواه این مطلب است.

داده‌های آماری نشان می‌دهد که زلزله‌ی بزرگی در تهران خصوصاً در یک قرن اخیر رخ نداده، که عدم رخداد زلزله‌ای بزرگ در امتداد گسل‌های تهران، نشان از احتمال وقوع زمین‌لرزه (خطر زمین‌لرزه) با شدت بالایی در آینده نزدیک خواهد بود.

در این مقاله با توجه به وضعیت گسل‌ها و زمین‌لرزه‌های گزارش شده‌ی تاریخی و ثبت شده دستگاهی رخ‌داده در تهران و اطراف آن، محدوده مطالعاتی تا شعاع 200 کیلومتر انتخاب شده و سپس با استفاده از روابط احتمالاتی جهت تحلیل خطر زمین‌لرزه‌ای، نظیر برنامه کامپیوتری کجیکو 2000؛ ضریب لرزه‌خیزی، دوره بازگشت بزرگای زمین‌لرزه‌ای و در نهایت احتمال وقوع با خطر زمین‌لرزه‌ای شهر تهران به‌دست آمده است.