صفحه 1

تزریق گاز:

روش تزریق گاز به دو صورت امتزاجی و غیر‌امتزاجی صورت می‌گیرد. در روش امتزاجی، گاز طبیعی با افزودن ترکیبات هیدروکربنی میانی c2 تا c6 غنی می‌شود؛ به‌طوری که بخش غنی‌شده گاز تزریقی که در ابتدای کار تزریق می‌گردد، با نفت مخزن امتزاج یافته و آن را از درون خلل و فرج سنگ مخزن به طرف چاه‌های تولیدی هدایت می‌کند.

راندمان افزایش بازیافت در این روش، بیشترین درصد را به خود اختصاص می‌دهد و اگر سنگ مخزن دارای خواص همگن و یک‌دست و تراوایی آن نیز مناسب باشد، به 65 تا 75 درصد حجم نفت باقی‌مانده، می‌توان دست یافت.

در روش غیر امتزاجی، گاز به مخازن نفتی تزریق می‌گردد که این تزریق نسبتاً ارزان است و در تعدادی از مخازن نفت‌خیز خشکی و دریایی ایران اعمال می‌گردد. در این روش، گاز تزریقی در قسمت بالای مخزن متراکم می‌شود و فشار مخازن را افزایش می‌دهد و حرکت نفت را سهولت می‌بخشد.

باید توجه داشت که لزومی ندارد گاز تزریقی حتما از نوع ترکیبات هیدرو‌کربنی باشد. در کشورهای صنعتی، از گازهای خروجی از تاسیسات بزرگ صنعتی که بخش اعظم آن ‌را دی‌اکسیدکربن تشکیل می‌دهد، برای تزریق استفاده میشود. در این روش، حتی راندمان بالاتر از تزریق گاز‌های هیدرو‌کربنی است و فواید زیست‌محیطی نیز در پی دارد.

تزریق آب:

در این روش، آب به عنوان عامل فشار‌افزایی به مخزن به کار برده می‌شود.

تزریق آب و گاز:

از تزریق متناوب آب و گاز برای افزایش فشار در مخزن نیز می‌توان سود جست.

در مورد روش تزریق آب به مخزن نیز باید در استفاده از این روش کمال احتیاط را به کار برد. برخی کارشناسان اعتقاد دارند، بازده این روش مطلوب نیست، زیرا راندمان کار نهایتاً 35 درصد می‌باشد و اولویت در استفاده از روش تزریق گاز خواهد بود. تزریق آب بیشتر برای مخازن شنی کاربرد دارد و برای مخازن نفتی کشور که عمدتاً شکاف‌دار هستند نباید مورد استفاده قرار گیرد.